Ier – no 2 Wochen – dann och endlech d‘Schaffen ugaang ass, kruut ech mäin éischten Besuch. Meng Mamm wäer an der wäisser Stad vum 16. bis den 18. September. Et ass witzeg, well während däer Zäit huet Belgrad sech ugefillt ewéi Vakanz, an nitt wéi meng momentan Wunn&Schaffplaatz. Vu dass vum Besuch erwäert gett, dass ech bessen méi iwwert Belgradweess, hunn ech mech mam Reiseführer virun d‘Diir gesat an op meng Mamm gewäert. Kuerz drop schwäetzt ee mech un:Can I help you? Do you look for something? I think for touristic things you are in the wrong spot. (Dat wäer rëm ee klengen Hack dorop, dass ech wierklech um östlechen Enn vun Belgrad wunnen). Ech hunn him dunn erkläert, dass ech hei wunnen an Besuch aus Lëtzebuerg géing kréien - dat wäer d‘Stechwuert! Meng nei Bekanntschaft ass neemlech Däitschproff (wunnt am selwechten Haus wéi ech) an wäer frou wéi ee Kichelchen mol engkéier ausserhalb vun de Schoulmaueren Däitsch kennen ze schwätzen.

Meng Mamm ass dunn ukomm, hier Valiss awer nitt. Di ass irgendswou zu München beim Zweschenstopp hänke bliwwe. Deen éischte Bléck a meng Wunning konnt d‘allgemeng Grondstemmung och nitt besseren. (Ech muss zouginn, d‘Wunningass alternativ op deen éischten Bléck, mee, et gewinnt een sech drun). D‘Valiss ass am Laaf vum Owend laanschtbruechtginn – natierlech 30 Minute méi spéit, wéi ugesoot - bis dohin si mir duerch d‘Kneza Mihailova (Fussgängerzon) anKalemegdan (schéinste Park an Festung) getrëppelt, wou mir dem Magda begéint sinn. Mat him hu mir eis och deen aaner Daag getraff fir een Touristentour an engem Tram matzemäechen, deen nitt wierklech iwwerzeegend wäer. Ellen Gebaiermécht een nitt méi schéin, och wann een dräi, véier, fënnef Mol seet, et wier beautiful. Mee et ass eng Gewunnecht vun den Serben, hier Stad, hier Säechen unzepreisen, an sech villes schéin ze reeden.

Ech hunn an engem Magazin gelees, dass een Belgrad géigeniwwer nitt gläichgülteg ka bleiwen, entweder et haast eend‘Stad, oder et verléift een sech an se. Belgrad huet vill ellen Gebaier, awer och schéiner, dozou sou Schlesselplaatzen, déieraussteechen, Zemun, Kalemegdan, Knez Mihailova - an d‘Ada. D‘Ada heescht eigentlech Ada Ciganlija - oder op Kyrillesch: Ада Циганлија, an ass ee Séi an Belgrad. Jo, dir leest richteg, ee Séi. Vu menger Wunning aus (an wéi gesoot, déi ass um östlechen Aasch vun Belgrad) fiert een ron eng 20 Minuten, an et fënnt een, bëssen südlech vum Stadkäer eekënschtlech ugeluechten Séi. Duerch Belgrad fléissen jo d‘Donau an d‘Sava (déi bei der Kinneksinsel an d‘Donau mündet). Op der Sava wäer eng Insel tescht deenen zwee Deeler vu Belgrad, déi hu si awer mam Festland duerch 2 Stécker verbonn, an lo fënnt sech op 15 Minuten vum Stadzentrum eng Art Stau, wou ee ka schwammen, kicken, eessen an relaxen. Do hu mir menger Mamm hieren leschten Dag zu Belgrad verbruecht, a mäi leschte Vakanzendag, no wierklech onzeelegen Méint.

Ier et mam Schaffen lassgaang ass, ass awer fir d‘éischt nach e bëssen Morgensport gemeet ginn. Fir d‘éischt menger Mamm hier Valiss de Bierg ropgedréckt fir de Bus bei de MEC. Do stung dann, dass de Lift futti wier. 4 Stäck rop. (Mirwäeren schon 15 Minuten ze spéit.) Online Check-In rausdrécken. 4 Stäck rof. Meng Mamm brauch een Taxi fir op deFlughafen. 4 Stäck rop. Dragan rifft een Taxi. 4 Stäck rof, Äddi soen. 4 Stäck rop. Aarbecht fänkt un. Fir mech eng hallewStonn ze spéit. Ween hätt dat vu mir geduecht?

Nodeems dem Nikola säin Tipp fir de Metzler sou ee Volltreffer wäer, wäeren d‘Elisabeth an ech och ganz presséiert, fir säin zweeten Tipp ze checken. Den zweeten Tipp wäer Tempo, ee Buttik an der Industriezon bei der Pancevo-Bréck. Pancevo ass een nördlechen Viruert vun Belgrad, op deem ech eng engem spéideren Blogpost ganz am Detail wäert zréckkommen. Mir zwee hu gemengt, dass déi Bréck nitt sou wäit wech ass. Konsequenz vum Mengen: 45 Minuten trëppelen bei 34 Grad an der Sonn (an do wäer kee Scheed!) fir bis bei d‘Bréck. An och wann do gescheldert ass, dass den Tempo do ass, muss een nach 20 Minuten duerch d‘Stroosselabyrinth vun der Belgrader Industriezon laafen. Dofir fennt een am Tempo alles, waat een brauch an nach vill méi wat en nitt brauch! Vun Haushaltsgeräter iwwert Kleeder iwwert Eessen. Ech haat och anscheinend ze vill kaaft, well um Wee fir heem (des Kéier hu mir léiwer de Bus geholl ) ass meng Tuut mir futti gefuer an ech hunn alles mussen an den Äerm droen. Awer nitt laang – wou eng eeler Fra, déi grad mat 2 Tuuten vum Mäert komm ass, mech gesinn huet, ass se direkt bei mech komm, an huet mir eng vun hieren Tuuten geschenkt.

Mëttes, no engem kuerzen Oofstecher am MEC, wäer ech an d‘Goethe-Institut an der Foussgängerzon Kneza Mihajlova. D‘Auswahl vun de Bicher ass begrenzt, mee et kann een, soubal ee sech fir näischt ugemellt huet, 6 Bicher mateneen ausléinen. Dat ass zimlech praktesch – ëmmerhin muss ech déi Bicher am Mäerz nitt irgendswéi rëm op Lëtzebuerg kréien. D‘Gebäi bannen dran erënnert een éischter un eng Klinik, wäiss, steril, kaal, mee d‘Leit déi do schaffen sinn dofir genau de Géigendeel. Schwätzen perfekt Däitsch an Serbesch a gi sech zimlech vill Méi, fir engem weiderzehellefen. Ech hu Bicher vum Thomas Brussig, Herta Müller an Erich Kästner matgi gelooss.

Dono hunn ech bëssen Tourist gespillt, daat heescht um Programm stungen Glace, Limonad an Touristenführer kaafen.

Owes sollt ech mech mam Elisabeth mam Vasilije, engem Guitarist vun hei treffen. Hat huet awer mussen kuerzfristech ofsoen, well et wäerend dem Velofueren an eng Autosdier gerannt wäer an zimlech schockéiert wäer. Ech hu mech trotzdeem mam Vasilije getraff, heen huet mir Kalemegdan gewisen, een absoluten Must fir jidereen, deen engkéier op Belgrad kennt. Kalemegdan ass ee riisegen Park, wou duerch Zoufall deen Owend och nach ee Bossa Nova Concert wäer, deen op der Belgrader Festung ass. Vun der Festung aus, gesäit een iwwert d‘Donau an d‘Sava riwwer op d‘Skyline vun Novi Beograd. Wäerend deem hunn ech mam Vasilije iwwert Gott an d‘Welt geschwaat, daat heescht méi genau iwwert Musik, Guitar‘en, Serbien a Letzebuerg, woubäi mir hu musse feststellen, dass di Witzer déi d‘Serben iwwert d‘Montenegriner mäechen zimlech genau déi sinn, déi d‘Däitsch oder d‘Franzousen iwwert d‘Letzebuerger mäechen…

Belgrade Fortress

Och deen näechsten Daag hat ech keng Zäit fir mech ze langweilen. Et wäer just een zimlecht komescht Gefill no 13 Joer am Letzebuerger Schoulsystem un engem 15. September guer nitt mussen un d’Schoul ze denken.

Inspiréiert duerch d‘Gespréich mam Vasilije wäer ech mir am Laaf vum Moien eng belleg Guitar kaafen. Käerte leesen ass jo nitt allze schwéier, mee hei zu Belgrad gëtt daat ganzt méi kniwweleg, wann een di kyrillesch Stroossennimm nitt wierklech entziffert kritt…

Mettes wäeren mir, also d‘Elisabeth, d‘Marie an ech, eng nei Voluntärin op d‘Gare sichen, d‘Magda aus Polen. Et wäer zimlech einfach hat ze fannen, well souvill Leit mat knätschrosa‘en Boxen laafen nitt iwwert d‘Belgrader Gare! Dem Magda säin Zuch wäer an Verspéidung, awer just ronn eng Véirelstonn (hei ass et praktesch Usus, dassen d‘Zich Verspéidungen am Stonneberäich hunn. D‘Magda wäer zimlech fäerdeg vu sengem Trip, deen vun Krakau iwwert Budapest op Belgrad gefouert huet an ron 22 Stonne gedauert huet! Ech reegen mech nitt méi op iwwert 4 Stonnen gemittlech wäerden op engem Flughafen. De Recht huet em dann seng Wunning ginn, dat ass neemlech déi, wou d‘Kichen an d‘Buedzemmer integréiert wäer. Trotz allem konnt hat awer, am Doppelpack mat senger Landsfra Paulina de Geck iwwert Lëtzebuerg mäechen. De Fakt, dass meng Mamm deen aaner Daag op Belgrad komme sollt, hu si als Invasioun vun de Lëtzebuerger duergestallt. Weider Conclusiounen: Vu dass Lëtzebuerg Land sou grouss ass wéi Belgrad Stad, huet Lëtzebuerg eigentlech keng Daseinsberechtegung als Land. Ze soen, dass Lëtzebuergesch eng Sprooch ass, provozéiert just Laachen.

Zum Ofschloss wäere mir dann nach een Aikido-Training kucken – och do wäeren d‘Leit frëndlech mat eis, mee irgendswéi schwäetzt mech keng Sportaart un, wou kee Ball involvéiert ass.

Säitdeem hunn ech meng Erwäerdungen un alles, wou Arbecht vun Serben involvéiert ass, zréckgeschrauwt (Resignatioun?), an gleewt mir, et huet meng Leewensqualitéit erhéicht 
Deen Owend huet och den Novak Djokovic d‘Tennis-Final bei den US Open géint den Rafael Nadal gespillt – eisen TV gung nitt an am Internet konnt ech och kee Livescore matverfolgen. Mee ech hunn d‘Leit vum Nopechapartementshaus héieren klappen, waat mech drop schléissen gelooss huet, dass den Djoker amgaang wier, seng drëtten Grandslam-Final dest Joer ze gewannen. An och wann ech di an kyrillesch geschriwwen Titelsäiten deen aaner Moien nitt verstaan hunn, d‘Foto mat der Siegerfauscht vun hierem Belgrader Jong wäer eendeiteg.

Ech wäer zwäer nitt nei zu Belgrad, mee trotzdem konnt ech um näechsten Moien rëm vill nei Säechen entdecken, sief et een neien Kiosk, oder di nei Wäschmaschinn – oder eng nei Buslinn! Di Buslinn huet mech just nitt dohin bruecht, wou ech hiwollt, mee aus falen léiert een ginn (spellchecker.lu giff soen goen, pff).
D‘Elisabeth an ech sinn am Nometten an de Büro gaang, wou mir eis mat 2 aaner Volontären, dem Filip aus Slowenien an dem Orhan aus der Türkei getraff hunn. Den Dragan haat säi beschten Kolleg, den Nikola geruff, an deen huet eng kleng Stad(käer)féierung mat eis gemeet. Fir d‘éischt Terazije, deem groussen Boulevard hei zu Belgrad, dann St.Anton‘s Church – dee schiefen Tuerm vun Belgrad, St.Sava‘s Temple – di zweetgréisst orthodox Kierch an Europa; an den Tašmajdan Park. 
Dee Park wäer ee vun den  „Affer“ vun den NATO-Bombardementer 1999. 2010 ass de Park dann, finanzéiert duerch Azerbaijan, nei rekonstruéiert ginn. De Park ass ee vun de Lieblingsplaatzen vun den Eenheemeschen, mee d‘Belgrader fannen et eng Schaan, dassen si Suen aus dem Azerbaijan gebraucht hunn, fir en rem opzeriichten. Eng Statue vum fréieren President vun Azerbaijan, den Heydar Aliyev, déi am Häerz vum Park steet, trefft d‘Serben, déi ee gewëssen Nationalstolz pflegen, matzen am Häerz. Och d‘Statue vum Don Quichote, bei däer de Kapp feelt, well Arbechter nitt opgepasst hunn wäerend deenen – vum Azerbaijan gesponsorten – Erneierungsäerbechten, erënnert een drun, wéinst weem de Park lo sou ausgesäit, wéi en ausgesäit.
Bis deen Daag konnt een ouni weideres zu Belgrad schwäerz mam Bus fueren, well d‘Kontrolleuren haten neongiel Westen un. Wann een si erbléckst huet, ass een einfach aus dem Bus geklomm. Dat ass awer deen Méinden geännert ginn. Lo droen d‘Kontrolleuren zivil an ee klengen bloen Badge bei sech. Dowéinst hu mir décidéiert, mam Nikola an Dragan zu Fouss heemzeginn.

Mir wunnen allen 4 am östlechen Deel vun Belgrad. Den Wee zréck heem huet sech iwwert eng Stonn gezunn. Et geet een aus dem Stadkäer raus, ee laangt Stéck laanscht d‘Donau an da geet et ran an eng Wohnsiedlung. Den Nikola ass praktesch eisen Noper, en wäer deementspreechend nitt nëmmen just Mettes ee gudden Touristenguide, mee konnt eis och nach jede Menge Insiderinfos iwwert Karaburma ginn. Do wier zum Beispill dat riisen Geschäft Tempo an der Industriezon bei der Donau an den Zlatni Bik virun eiser Diir. 
Duerch d‘Fenster haat ech scho virdrun gesinn, dass et ee Metzler wier – den Nikola konnt mir dunn och erkläeren firwat en souvill Succès huet: du bestells normal d‘Fleesch wéi beim Metzler, sees hinne Bescheed, dass du et gäeren fäerdeg häss. Et dauert eng Véirelstonn bis d‘Fleesch gegrillt ass, da kann een nach tëscht 3 verschiddenen Zorten Zooss an 6 Geméiszorten weelen!
Fir sou ee kachfaulen Mensch wéi mech huet daat einfach ze gudd geklong – ech hunn et einfach direkt mussen ausprobéieren. An den Nikola haat nitt gelunn!! Fir 1,60 Euro haat ech ee Menü, dee labber 4 mol méi an Lëtzebuerger giff kaschten.
Den Nikola geet iwwregens och heiansdo Partizan Belgrad kucken, an deem wäert ech mech och engkéier uschléissen.
Sou schlëmm wäer deen Densden, 13. September also guer nitt

Sarajevo. 4 Silben.
Sarajevo. 4 Joer Belagerung, déi een nach no 15 Joer un all Eck gesäit.

Wat soll een iwwert eng Stad wéi Sarajevo soen? Wouhier kennt all säi Charme?
 Ech  mengen, fir bëssen z‘erkläeren firwat Sarajevo mir sou gudd gefält, fänken ech einfach beim leschten Owend un. No dem „On-Arrival-Training“ haate mir eis décidéiert, nach 2 Deeg méi laang an der Stad ze bleiwen. Et hu sech 5 aner Volontären aus aner Organisatiounen ugeschloss (natierlech schaffen déi am Kosovo, also mäechen mir direkt eppes fir Serbesch-Kosovaresch Verstännegung). Op der Haaptplatz konnte mir frescht Eessen akafen an sinn dunn ronn eng Véirelstonn an Richtung Bierger, di rondrëm ganz Sarajevo sinn, gaang. Jo, Sarajevo ass kleng. An där kuerzer Zäit hate mir schon eng wonnerbäer Aussiichtsplaatz erreecht, vun däer een iwwert ganz Sarajevo gesäit. Et gesäit een futuristesch Gebaier a sozialistesch Bauten, déi weisen, dassen verschiddenen Architekten un der Staad gebaut hunn (zum Beispill steet och eng Bréck vum Gustave Eiffel do), et huet een de Floss, dee sech duerch ganz Sarajevo schlängelt an all gefillten 100 Meter eng Bréck. De Stadion an d‘Bierger erënneren een drun, dass Sarajevo 1984 Gastgeber vun enge vun deene beschten Olympesche Wanterspiller wäer. Do dernieft fënnt een nach di charmevoll Alstad mat senge klenge Gaassen – wann een d‘Aan opmécht gesäit een awer och den Horror vum Krich, Schusslöcher un de Fassaden, souguer un de Stroosseluuchten. 
Schlussendlech huet een Kierchen, Synagogen an Moscheen an der Staad. Neewteneen. Zesummewunnen vun de Reliounen, eppes, waat all Stad soll ustriewen.

Mee Bosnien-Herzegowina weist säin Charme nitt nëmmen zu Sarajevo. Schon am Moment, wou een an d‘Land erafiert ass een iwwerwältegt, wéi gring et ass. Natierlech stinn Haiser an der Landschaft, mee d‘Gesamtimpressioun ass gring an hiwweleg. 
D‘Paulina, d‘Jane an ech sinn also Méindes den 5. op Sarajevo gefuer, fir den sou genannten „On-Arrival-Training“, deen all EVS-Voluntäer muss mäechen. Gréisstendeels huet en sech mat den Themen vun eisem „Pre-Departure-Training“ zu Lëtzebuerg iwwerschnidden, mee de Gros vun der Equip haat dee guer nitt. Ech denken, dee wichtegsten Aspekt vun deenen Traininger ass souwisou, Leit kennen ze léieren an EVS-Erfahrungen auszetauschen. Zumols well een an ee Mix vu Leit geheit fir eng Woch, mat deenen een soss villäicht ni a Kontakt komm wier. Besonnesch ugefrënnt hu mir 3 aus Belgrad eis eben mat deene 5 Leit aus dem Kosovo, waat ee spéidert Treffen – distanztechnesch gesinn – mol vereinfacht. De Mix vun 40 total verschiddene Leit provozéiert natierlech immens villsäiteg Gespréichsusätz. De Klassiker ass natierlech Witzer iwwert räich Lëtzebuerger. Doriwwer raus haat een awer och ganz flott Gespréicher, virun allem mat den Slowaken iwwert d‘Finanzkriis. Et wäer intressant, di finanziell Standpunkter vun der Slowakei, Lëtzebuerg an Polen ze vergläichen. Besonnesch d‘Polen sinn dann awer och un der Geschicht vum zweeten Weltkrich intresséiert. Si hunn nach ni héieren, waat a Lëtzebuerg, engem klengen (nieft Däitschland onmëndegem?) Land geschitt ass. Fir mech wäer et och intressant, eng Kéier di aaner Säit vun der Geschicht ze héieren, erzeelt vun Enkelkanner, däer hier Grousselteren deelweis am KZ wäeren an iwwerleewt hunn. Als Lëtzebuerger konnt een dann awer och mat de Sproochen punkten, sou hunn ech engkéier mussen zwescht Franséisch an Englesch vermëttelen, neemlech wou engt polnescht Meedchen gäer den Text vum Garou sengem „Belle“ iwwersaat kritt hätt.
Ech sinn och enger Italienerin begéint, waat ee Mount a Lëtzebuerg geschafft huet. Wou? Zu Dikkrech. Waat? Italienesch Assistant Teacher? Guess where jo am LCD…d‘Welt ass kleng nee?

Waat ech ganz interessant fonnt hunn: Een Daag hu mir dervun geschwaat, wee seng Relioun praktizéiert (et ass einfach ze rooden, dass keen drënner wäer). Zwee Deeg dono hu mir all festgestallt, dassen si, alleguer déi d‘Chreschtentum nitt praktizéieren, fir Chreschtdaag onbedingt heem wellen. Ausser d‘Gosia. An daat kennt interessanterweis aus Polen, an nenn mol ee mir ee Land, wou méi um Chrëschtentum hänkt wéi Polen.
Et ass awer och geschafft ginn. Do sinn ech dann e.a. gewuer ginn, wéi verschidde Leit duschen. Neemlech mat Radio an Moies Turbofolk bis hannen opgedréint (Turbofolk ass di serbesch Volleksmusik an…fuerchtbar). Mir hunn och mussen raus an d‘Stroossen an d‘local Leit froen, wéivill Kollegen si am Ausland hunn an wéi si a Kontakt bleiwen. Oder an engem Rollespill hunn ech engem aaner polneschen Meedchen mussen erkläeren, dass ech gäer Forschett an Messer hätt, an nitt di chinesesch Bengelen – Schwieregkeet wäer, dasse mir allen zwee just eis Mammesprooch benotze konnten. Daat huet deelweis ganz witzeg geklong, etwa wou Gällesch oder Türkesch geschwaat ginn ass.

Mir wäeren awer nitt ganz abgeschottet vun der Aussenwelt. Am Hotel neewt eis huet di bosnesch Fussballnationalequip agecheckt, an eisem Hotel wäeren et di mazedonesch an slowenesch Waasserpolo-Nationalequipen. Um Mettwoch Owend wäere mir och raus an d‘Sarajevo‘er Alstad an kruuten hautnah mat, wéi mell d‘Bosnier sinn, wann et em den Fussball geet. Si hunn zwäer just 1:0 géint Wäissrussland gewonn, mee di Freed an di Kaméidi op de Stroossen an d‘Autotuuten kennt bal op d‘Atmosphäer zu Lëtzebuerg raus, wann Portugal an iergendeng Final kennt.

Daat bosnescht Eessen haat dräi vun eis baal ee Strich duerch dee fräien Nomëtten gemeet. Eis Verdauung wollt irgendeppes aus dem Hotel neemlech nitt akzeptéieren an huet eis Nuecht zum Daag gemeet. Weider Detailer kennt dir bei mir nofroen
Geschwächt hu mir eis dunn awer mat an d‘Stad geschleewt, wou mir déi immens Ausstellung iwwert d‘serbesch Belagerung 1992 – 1996 kucken wäeren an de Musée fir d‘Geschicht.
Dee leschte gemeinsamen Owend vum Training huet den Chris aus Polen eis dunn den immens‘en Danz „Tunak Tunak“ bäibruecht.

Di lescht 2 Deeg zu Sarajevo hu mir dann zu 8 verbruecht. Mir hunn d‘Pénélope Cruz an de Javier Bardem begéint (an si wäeren sou onopfälleg, dass ech alleng se mol nitt gesinn hätt) an eis méi héich an d‘Hiwwelen getraut. D‘Vue ass sou emwerfend, dass de Muskelkater deen aaner Daag nëmmen hallef sou schlëmm ass, wann een d‘Fotoen kuckt, di een deen Daag virdru gemeet huet. Um leschten Daag hu sech eis Wee‘er da getrennt, 5 Leit si rem zréck an de Kosovo gefuer mam Bus (obwuel d‘Gosia am léiwsten Autostopp mécht an sou och oft an d‘Vakanz fiert!), d‘Jane an Paulina sinn virun op Mostar an ech rëm heem op Belgrad. Kuerz ier ech an de Minibus geklomm sinn, ass een mat folgendem T-Shirt mir begéint: „Not Only Am I Perfect, I‘m Bosnian Too“. Daat konnt just nach iwwertraff ginn vun däer Vue, no 7 Stonnen Busfahrt, wann den Himmel vun Blo op Schwäerz changéiert, een iwwert eng Bréck zu Belgrad iwwert d‘Donau fiert, wann een nitt gesäit, wou Belgrad ophällt an feststellt, wéi grouss di Stad eigentlech ass an zu deem Bild och nach grad ee Rock-Klassiker vun Kiss am Radio leeft.

Hei “Tunak Tunak” :

All d’Fotoen vun Sarajevo fannt dir hei:  https://picasaweb.google.com/111194089348392341602/Sarajevo?authuser=0&feat=directlink

(ech hunn haut zwee Blog-Einträg gepost, fir bessen opzehuelen, also nitt vergeessen an “Zweeten Daag” virun deem hei leesen! )

Mäin zweeten kompletten Daag huet manner ze bidden – alleng an deem groussen Apartement, ouni d‘Leit wierklech ze kennen, haat ech keng Motivatioun, irgendeppes vu Belgrad ze gesinn. Mettes hunn ech mech mam Jane getraff, fir den Trip op Sarajevo ze plangen. Doduerch hunn ech och zwee weider Voluntäeren kenne geléiert (gesidd dir, et fänkt schon un komplizéiert ze ginn ), neemlech d‘Paulina aus Polen, waat bis Januar hei bleiwt an den Orhan aus der Türkei, deen nach 9 Méint zu Belgrad bleiwt.

Mir haaten eis séier op een Trip an engem Minibus geenegt, well d‘Zuchverbindung zwescht Sarajevo an Belgrad ass anscheinend grausam. Vu dasse mir nach eng Woch fräi kritt hunn, wolllten d‘Jane an d‘Paulina daat ausnotzen fir e bessen méi vu Bosnien ze gesinn, neemlech Banja Luka an Mostar. D‘Kommunikatioun mam Orhan huet sech séier als extrem schwiereg erausgestallt. Heen huet zwäer a sengem CV uginn, fluent an Englesch ze sinn, ma daat wäer eng grouss Iwwerdreiwung. No praktesch all Saatz seet heen: I don‘t understand. Irgendswann hu mir eis awer verständlech gemeet, an gefroot op heen léiwer duerch Bosnien reest oder mat mir heem kennt. Äntwert: I don‘t know.
Ee vun den Haaptobjektiver vum EVS ass den „échange interculturel“, an ech mengen den Orhan gett eng richteg häert Noss fir ze knacken. Besonnesch well en doheem an sengem Apartement de ganzen Daag virum Laptop hänkt, souguer fir raus femmen ze ginn, hellt en en mat.

De Recht vum Daag hunn ech, ausser deem klengen Park neewt dem Parlament, just nach di 2 aaner Apartementer gesinn. Do wou mir eis getraff hunn, ass Molerova, do leewen d‘Angela an de Vincent, souwéi d‘Jane an den Orhan. Et gesellt sech nach een drett Meedchen derbäi, neemlech d‘Anja aus der Slowakei – hat schafft awer fir eng aaner Organisatioun wéi den MEC. Et ass propper, eng 20 Minuten zu Fouss vum Staadkäer fort, gemittlech ageriicht (souguer Plackespiller hu si), an un all de Säechen hänken kleng Post-It‘en mam serbeschen Numm drop. Si hunn 2 grouss Couchen, di ech praktesch dee ganzen Metten am Beschlag haat.
Géint der Owend si mir an dem Marie an dem Paulina säi Flat gaang. En huet 3 grouss Reim. Dovun hunn d‘Marie an d‘Paulina awer jidereen eng Kummer fir sech. 3-1-1= 1 Raum – fir Kichen an Buedzemmer! Et ass eng speziell Usiicht, d‘Kachmaschinn neewt der Bidden, de Lavabo gett an senger ursprünglech bestemmter Form benotzt, awer halt och als Spulsteen. Falls een duscht, kann deen aaner sech kee Kaffi mäechen. D‘Marie huet awer gesoot, no 2 Méint hätt een sech sou un di „Originalitéit“ vum Flat gewinnt, dass een nitt méi wéilt tauschen.
Neewt deenen 2 Apartementer sinn et dann och 2 grouss Gesprächsthemen ginn. An deem éischten Gespréich gung et em d‘Uni, wou alleguer déi, déi eppes an den Humanwissenschaften studéiert hunn, dervun oofgerooden hunn. Di éischt Plaatz no hierem Studium ass den EVS, einfach well se soss néierens ennerkommen.
Daat zweet Gespréich ass dunn emt den EVS selwer gaang. Hinnen alleguer huet et wonnerbäer gefall zu Belgrad, a si giffen et emmer rem mäechen, si hunn eis Jungspunte just gewarnt, dass een sech als Voluntäer léiwer och eege Projet‘en sicht, well een aaneschters u verschiddenen Deeg just um Büro hänkt, fir do ze hänken.

Um leschten Daag virun Sarajevo, haat ech dann ee Meeting mam Chef, mam Miomir. Et wäer een klassesche Meeting: schwetzen, schwetzen, an et kennt näischt derbäi raus. D‘Angela an d‘Marie hu mir d‘Skadarlija gewisen, d‘„bohemian street“ vun Belgrad. Een dee Paräis gäer huet, ass genau richteg an däer Strooss. D‘Pavéstrooss féiert laanscht ee gudde Koup Restaurants an Caféen, da laanscht ee grousst Gebai mat intressanten Graffitis, ier de Schloss direkt op de gréissten „Green Market“ zu Belgrad féiert.
An last but not least hunn ech meng Flatmate kennegeléiert. D‘Elisabeth mécht fir een Joer een Internship beim MEC, huet ee Bachelor an Politik, Soziologie an VWL an wäer einfach doutmidd, well hat huet de Feeler gemeet, mam Zuch vun Sarajevo (hat haat seng Einführungswoche do) op Belgrad ze kommen. 
An deene leschten Deeg hunn ech mech jo dru gewinnt, nei Leit kennenzeléieren an et huet een schon di typesch Small-Talk-Säetz drop. Wann een awer am MEC steet an mam Dragan drop wäert, dass deng Matbewunnerin fir daat näechst hallewt Joer kennt, ass daat nach eppes ganz aaneschters. Du wees nitt ops du dech freen solls, lo endlech ze gesinn, wee sech hannert deem Numm Elisabeth verstoppt oder schon Angscht solls hunn, ops du iwwerhaapt mat em eenz gess. D‘Äis wäer awer no 5 Sekonnen gebrach, wou hat mat all sengem Gepäck, dorenner ee Velo, duerch d‘Diir getrollt komm ass, an hat selwer iwwert sech an mat mir huet musse läechen.

9 Auer, et erwächt een, ouni dass de Wecker schellt. Zu Lëtzebuerg géing mir daat nitt geschéien. Sou geschitt ass daat awer deen 2. Daag zu Belgrad. An da stellt sech d‘Fro: Waat mécht een an enger Milliounestad, sou grouss wéi Lëtzebuerg, wou een säin geographeschen Ëmkrees vun 100 Meter kennt, a vun Leit nach guer keng Ahnung huet? Trëppelen. Kucken. Trëppelen. Um 12 haat ech Rendez-Vous mam Dragan. Belgrad ass fir mech nach wéi een grousse wäisse Fleck, an sou hunn ech wäerend enger Stonn versicht menger Géigend „Karaburma“ bëssen méi Fäerw ze ginn.

Ech hunn ee groussen Store fonnt, den „Mercator“, waat mir soss nach opgefall ass, sinn di vill Graffiti‘en, op de Fassaden vun den Haiser, di alleguer irgendswéi mat Fussball ze dinn hunn. An jo natierlech ass op 500 Meter vu mengem Haus ee klenge Fussballstadioun. Desweideren fënnt een un all Eck Spillplazen, wou d‘Kanner haaptsächlech Tennis spillen! 
Dono wäer ech dann op de Mäert kucken, wou een allerhand ze kaafen kritt, Tomaten, Nektarinen, Muerten, Gromperen, Eeër. D‘Kommunikatioun wäer intressant, well vu dass ech mech hei éischter am „ländlechen“ Deel vu Belgrad befannen, ka kee vun de Mäertleit Englesch. D‘Hänn sinn wéi ëmmer do d‘Wundermittel an wou ech zu engem Geschäftsmann op serbesch Merci (Hvala) gesoot hunn, kruut ech prompt eng Bier geschenkt. 
Den Dragan ass um 12:40 komm – jo, bei den Serben ass et keng Frechheet, 15 Minuten nom Rendez-Vous ze kommen. Den Dragan haat allerdings och nach eng ustrengend Nuecht, huet mussen eppes fir säi Medizinstudium schreiwen, an wäer bis sou déif an der Nuecht beschäftegt, dass en souguer an der Klinik geschloof huet. 
Heen huet mir dunn weider Basics vum Iwwerleewen gewisen, neemlech wéi ech an de Staadzentrum kommen. De Bus kennt all 5 Minuten an brauch eng knapp Véierelstonn bis  an de Käer. Fir op d‘Bushaltestell muss een ee klengen Hiwwel rop, an do ass mir réischt bewosst ginn, wéi wäerm et hei ass. Säit ech hei sinn, wäer et nach keen Daag ennert 30 Grad, di Woch ier ech komm sinn, wäer souguer een Daag 42 Grad. Daat Weeder soll konstant bleiwen bis Mëtt Oktober, am November fänkt et u mat reenen, Reen deen dann am Dezember zu Schnéi gett.

Aus dem Bus muss ech direkt virum Parlament erausklammen, dann einfach hallef rondrëm an hannert deem schéine Park ass dann mäi Büro, den Media Education Centre, kuerz MEC. Den 2. September haat d‘Schoul schon ugefaang – zu Belgrad stinn Kamionetten an der Strooss di Schoulbicher verkaaft hunn, zu bessere Präisser, natierlech illegal, mee et stéiert sech weider keen drun.

Mäin éischten Androck vum Büro ass wierklech positiv, et ass frëndlech dobannen, well et orange ugestrach ass, et ass Plaatz fir ze schaffen, et huet een WiFi-Uschloss an fir d‘Mettespausen kann een entweder roof an de Park oder et huet een hannenausser eng iwwerdaachten Terrass. Un de Mauer‘en hänken lauter Brainstormingplakater. Natierlech wäer den Dragan am Stress, an haat nitt souvill Zäit mech ze bemutteren, dofir huet en mir déi dräi „aal“ Freiwelleg virgestallt. D‘Spuenierin Angela an den Fransous Vincent, déi schon ee Joer hei sinn an d‘Fransousin Marie, waat säit 4 Méint fir den MEC schafft. Allen dräi hu se studéiert, d‘Franzousen Journalismus an Anthropologie, mee no de Studien wossten si nitt sou richteg waat mäechen an hu sech fir een EVS entscheed.
Daat wäeren also d‘Persounen 2, 3 a 4 di ech hei kenne geléiert hunn, an natierlech well een do näischt falsch mäechen, näischt falsches soen, wann een hinne begéint, et well een jo een Netwerk opbauen, an nitt direkt sech ofschneiden. Mee do muss een wierklech keng Angscht hunn. Di dräi hu mat mir geschwaat, wi wa mir op mannst 3 Joer beieneen an der Klass geweecht wieren, si hu mir d‘Filmer vum International Youth Media Summit gewisen, deen dee Mount virdrun am MEC gehaal ginn ass, an si hu mir hieren Film, een Documentaire iwwert Belgrader Stroossekënschtler, gewisen, un deem se dunn nach verschidden Saachen z‘éditéieren haaten. Si wäeren bëssen ugepisst, well si ëmmer beim Ofspäicheren Qualitéit vum Film verluer hunn, mee hu sech daat weider nitt umierken gelooss.

Du koum dee grousse Moment: Den Dragan huet musse mat mir bei d‘Police. An Serbien gett et neemlech d‘Reglung, dass een, wann een méi laang wéi 24 Stonnen am Land bleiwt, sech muss bei der zoustänneger Police mellen (d‘Hoteler iwwerhuelen déi Registréierung an hierem Service). Vir d‘éischt geet een puer Treplecken rof wéi an engem Amphitheater, dann kennt een an ee ganz düsteren Gank. Di zoustänneg Flicen fir d‘Registratioun setzen am Büro 1, direkt di éischt Diir lénks. Et gesäit een se schon duerch eng Fenster lénks vun der Diir, sou fern een duerch di geel, duerch Tubak bedingten Schichten op der Fenster gesäit. De Clou bei der Säech ass jo, dass am Büro gefillten 25 Stickeren ophänken, di soen, hei dierf nitt gefëmmt ginn, ech selwer awer nach ni gesinn hunn, dass am Büro nitt gefemmt gett. Hannen ausser leeft och ee Fernseh. Mee d‘Flicen selwer hu scho sou eng natierlech Autoritéit (respektiv aggressiven Gesiichtsausdrock), dass een léiwer zu alles Jo an Amen seet. Och dem Dragan mierkt een d‘Onsecherheet un. Dorops ugesprach huet en eis erkläert, dassen op däer Statioun ganz vill Leit schaffen, di och schon ennert dem Slobodan Milosevic hier Suen als Flic verdingt hunn. Hee selwer ass engkéier als Student an enger Demonstratioun geschlo ginn.
Di meescht Lëtzebuerger hu jo ee schlecht Bild vun den „Jughurten“, well ënnert deenen, di bei eis sinn, vill Krimineller sinn/solle sinn. Gidd engkéier a Serbien an ee Policebüro an a Lëtzebuerg, an dir wësst firwaat verschiddener léiwer bei eis klauen kommen. Ech wéilt op alle Fall nitt hei erwescht ginn.

Zreck um Republic Square (iwwregens DEEM Meetingpoint hei zu Belgrad), hunn di „aal“ Voluntäeren mech bëssen duerch d‘Knez Mihailova geholl, der grousser Akaafsstrooss. Ech hunn d‘Jane kennegeléiert, engt Däitscht, waat grad an Dänemark säin Internationalen Baccalauréat gemeet huet, dowéinst zimlech gudd schwetzen kann, an säin näechst ganzt Joer am Media Education Centre als Volontär verbrénge wäert. Mir hunn Limonade (wann dir irgendswann engkéier an ee Balkanland kommt, drénkt daat!) gedronk an engem vun deene berühmtesten Belgrader Kafanas, dem „?“.
Den Daag ausklénge gelooss hu mir mat engem klengen Interview. Een Voluntäer aus enger aanerer Belgrader Organisatioun mécht als seng Ofschlossaarbecht ee Film iwwert EVS-Voluntäeren, daat heescht d‘Angela, de Vincent an d‘Marie hunn iwwert hier Erfahrungen an Erliefnisser an hirer Voluntäerszäit geschwat, während ech iwwert meng „Expectations“ geschwat hunn.

Vu dass irgendeen héischt Déier aus Kroatien ongeféier gläichzäiteg mat mir zu Belgrad ukomm ass, wäer et schwéier een Taxi ze kréien. Mir hunn dofir een Bus op Slavija, eng vun den Haaptaxen vum Belgrader Verkéier geholl, waat natierlech ee gudd Steck mi laang gedauert huet. Den Dragan wosst daat awer perfekt ze iwwerbrécken, mat enger wahnsinns interessanter Stonn Aféierung an d‘Geschicht vum Balkan, schéi gewürzt mat der enger oder aaner Anekdot zu verschiddenen Gebaier an Denkmäler. Wosst dir zum Beispill, dass nach emmer ee Mann sech drop behaapt, Kinnek vun Serbien ze ginn? Geschichtlech ass daat jo villäicht berechtegt, de Probleem vum Mann ass just, dass en zu London gebuer ass, an England säi Militärdingscht verriicht huet – an just Englesch schwetzt.
 Spéitstens wou d‘Staad mir hier Geschicht selwer gewisen huet, neemlech wou mir laanscht di  impressionant, 1999 vun der NATO zerbombten Gebaier gefuer sinn, wosst ech: Hei sinn ech richteg.

Och dozou wosst den Dragan rem eppes z‘erzeelen: Virun deene Gebaier patrouilléieren 24 Stonnen den Daag Leit aus der serbescher Arméi. Och heen haat déi Charge engkéier, wäerend sengem Militärdingscht, eng Charge di sech normalerweis relativ langweilech gestallt. Enges Daags awer, héiert heen op eemol wéivill Stemmen hannert sech biirelen, gesäit Zaldoten an d‘Gebai laafen – an japanesch Touristen, di einfach puer Undenkensfotoen wollten maachen. Si sinn an Zäit vun 24 Stonnen aus dem Land geheit ginn. Daat wäer also dem Dragan säin Tipp, wéi ech am séiersten aus dem Land kommen, falls ech d‘Flemm sollt hunn. Oder falls ech dee séiersten Wee an d‘Klinik sichen, soll ech einfach zu engem Serb soen, hee wier ee Kroat.
Slavija ass ee riisen Rondpoint, wou een eigentlech just Auto‘en gesäit derduerch fueren, di schon eng Rei Téitschen hunn. An der Mett steet een Denkmal (eent vu villen zu Belgrad, un all Eck steet een, sief et vun engem Schreftsteller, Politiker oder Comedian), ennert deem, (Anekdot Dragan!), d‘Läich vum Personnage begruewen ass.

Du si mir schlussendlech an der Uralska 11 ukomm. D‘Gebai ass aal, de Gank ass voller Graffiti. De Lift ass schappeg, d‘Apartement ass ok, nach nitt weider ageriicht, nitt gebotzt. Eischte Gedanken: Hei sinn ech nitt richteg. 
D‘Géigend rondrem ass eng vun deene ganz rouegen zu Belgrad, den Altersschnett läit am Pensiounsalter, d‘Verbindungen an d‘Staad si gudd (all 5 Minuten ee Bus, deen 15 Minute brauch bis an d‘Häerz vu Belgrad). Ech hunn puer kleng Shops op 300 Meter, ee gudde Bäcker op 200 Meter an ee grousse Mäert op 50 Meter. 
Lues a lues huet sech also de Charme vun der Géigend gewisen – an och vum Apartement, d‘Bett ass gemittlech, ech hunn ee Balkon, wou ech op eng Spillplaatz gesinn, wou d‘Kanner permanent Tennis spillen – an aus der Kichen gesinn ech op ee vun deenen zwee Fless di duerch Belgrad fléissen, Sava an Donau.
Mat deenen Andréck sinn ech dann géint Metternuecht ageschloof.

Hei daat éischt Lidd waat ech zu Belgrad gelauschtert hunn:

(Info: Den Post ass do geschriwwen ginn, ech haat awer bislo keen Internet, fir en online ze stellen)

Ech setzen grad um Münchener Flughafen an muss nach iwwer 3 Stonnen doutschloen, bis ech den Uschlossfluch op Belgrad kréien. Merci Lufthansa. Ech sinn um 10:10 hei geland, an hätt kennen um 11:00 een Uschloss kréien an d‘Wäiss Staad.
Mee sou hunn ech eng gemittlech Plaatz fonnt, wou ech ka bessen schreiwen, wou ee gudd kann eessen – an daat virun allem deier. Mee et ass ze verkraaften, et wäert di leschte Kéier sinn an näechster Zäit, wou ech fir mi een deieren Präiss eessen. 
Emmerhin wunnen ech lo an ee Land, wou virun nitt all ze laanger Zäit de Kapitalismus nitt déi verbreeten Ideologie wäer – och wann een, fir richteg ze sinn, Jugoslawien nitt kann zum fréieren, vum Stalin imposéierten Kommunismus zielen. Den Tito ass fir säin eegene Wee zum Kommunismus bekannt. 
Desweideren huet Jugoslawien mat der Haaptstad Belgrad, zu de Blockfräien Staate gehéiert, also déi Staaten, déi sech am Kaale Krich weeder zum West- nach zum Ostblock bekenne wollten.

An ech muss jo de Recht Euro ennert d‘Leit bréngen – an Serbien bezuelt een mat Dinar! Daat wäert also di drett Währung sinn, ennert / mat däer ech leewen. D‘Emrechnung ass awer wesentlech méi einfach wéi vun Frang an Euro. Et kann een neemlech soen, dass 100 RSD engem Euro entspriechen. Aus der Gewunnecht raus, erféiert een sech awer, wann een Concerts-Ticketen fir 2000 ze kaafen kritt.

Dese Blog wäert also vu mengen Aventuren am Balkan erzeelen, Beschreiwungen, Fotoen, wéi genau, wäert sech an näechster Zäit rauskristalliséieren. Ech haat och Welles, puer Ausflich an d‘Geschicht hei ze maachen, vu dass ech méi wéi engkéier a Letzebuerg héieren hunn, dass ech an Jugoslawien ginn – ee Land waat et säit 20 Joer nitt méi op der Landkäert gett.
Ech mäechen also vum 1. September 2011 bis den 1. Mäerz 2012 een EVS (European Voluntary Service) zu Belgrad, Haaptstaad vun Serbien (an nitt Serbien&Montenegro, well och daat Land gett et säit 2008 nitt méi. Montenegro ass ee Land fir sech). Den EVS, wéi wuel déi mannste wessen, ass eng Initiativ vun der Europäescher Kommission am Kader vun hierem Projet „Youth In Action“. Projet‘en déi bereed sinn, een oder méi Voluntären opzehuelen, kennen sech mellen an kommen dann online an d‘EVS-Database. Do kennen si vun europäeschen Jugendlechen bis zu 30 Joer kontaktéiert ginn, ähnlech wéi wann ee sech fir een Job mellt (mat CV, mat Motivation Letter) – Europa am wäite Senn an nitt op d‘EU reduzéiert, wi een beim Melanie (Norwegen, Blog: www.e-joer-an-norwegen.blogspot.com) an bei mir (Serbien) gesäit. 
All Jugendlechen huet bis zu sengem 30. Liewensjoer ee ganzt Joer EVS ze gudd. Ech kann also an deenen näechsten 11 Joer nach engkéier ee Projet fir 6 Méint unhuelen. D‘Käschte fir Rees, Logement, Iessen, Transport gi vun deene verschiddene Parteien iwwerholl, all Mount kritt een souguer ee klengt Täschegeld zur Verfügung gestallt (d‘Zomm ass ofhängeg vum Land, wou een higeet).
Wann ee sech nach méi am Detail fir dee ganzen Ooflaaf intresséiert, dierf en gäeren bei mir nofroen.

Mäi Projet ass den „Media Education Centre“ am Häerz vu Belgrad (direkt neewt dem Serbeschen Parlament). Si hunn verschidden Départementer, di do wieren Film, Fotografie, Radio an ICT. Den Aarbechtsberäich fir d‘Voluntären ass breed gehaalen, et kann een mat hinnen un Projet‘en an Workshops schaffen respektiv eege Projet‘en starten (di Voluntäre vum leschte Joer hunn zum Beispill eng Dokumentatioun iwwert Belgrader Stroossekenschtler gedréint). Méi iwwert d‘Aarbecht kann ech eech awer réischt an puer Wochen erzeelen . Ee Mol am Joer, am August, ass dann den International Youth Media Summit iwwert eng Woch. Chef vum MEC ass den Miomir, deen selwer een Joerzingt Director vum Serbian Broadcast wäer, dem serbeschen Pendant zum däitschen ARD!

Firwaat ech de Volontariat mäechen? Do ginn et vill Grenn. Den Haaptgrond ass wahrscheinlech, dass ech emmer nach um Wee rondremschlitteren, a wéieng Richtung ech well weiderléieren. De Volontariat ass dann eng super Méiglechkeet fir di Zäit ze iwwerbrécken, well een weider léiert, op zweschemenschlecher Ebene wéi och intellektuell (emmerhin wäert ech 6 Stonnen Serbesch léieren an der Woch!). Et ass gudd, an enger aanerer Kultur ze liewen, méi vun Europa ze gesinn. An sou weider…et ginn souvill Grenn, een EVS ze mäechen!! Op der Pre-Departure-Formatioun am Juli hu mir iwwert eng Säit DIN A3-Grenn zesummegeschriwwen.
Apropos Formatioun. Mäin On-Arrival-Training fänkt direkt näechsten Méinden un, an daat zu Sarajevo iwwert eng ganz Woch! Sarajevo ass eng Staad, déi ech scho laang wollt gesinn, an ech hätt wierklech nitt geduecht, dass ech sou séier d‘Méiglechkeet kréien, méi vum Balkan ze gesinn!

Wéi ech mech am Moment fillen? Bessen sou wéi virum éischten Oral am Premiärsexamen. Et huet ee geléiert (sech virbereed), et kennt een zum Deel d‘Leit an der Jury (ech haat well reegelméissegen E-Mail-Kontakt mam Chef an mam Mentor), et wees een waat alles kéint kommen (ech hunn Blogs vun den aale Voluntären gelies an kruut en zimlech detailléierten Activity Agreement), an awer wäer een nach ni an sou enger Situatioun. (OK, den Vergläich hinkt, beim Examen wäer een frou dass et ugaang ass, well et da geschwenn riwwer wier. Hei freet een sech op den EVS an well, optimalerweis, nitt, dass et séier emgeet.)

Improvisatioun wäert souwisou d‘Stechwuert sinn. Um Wee fir de Flughaafen ass scho bal alles geschitt, waat ka geschéien, Stau, Déviatioun, rout Luuchten, Zuch dee laanscht fiert. Et ass op 15 Minuten duergaang fir den Check-In, wou d‘Stunde der Wahrheit geschlo huet. D‘Valiss huet missen op d‘Wo. Ok, mat bessen Iwwergewiicht haat e gerechent, emmerhin sollen ass fir 3 Saison‘en, Summer, Hierscht, Wanter agepaakt – et wäeren 4 Kilo. 
An dunn huet och nach mussen d‘Handgepäck op d‘Wo, autsch. Ech haat de Fotosrucksack rammelvoll gepaackt. D‘Wo ka leider keen Aan zoudrecken an huet 15 Kilo ugewisen – iwwregens, erlaabt sinn der 7 
Bessen diskutéiert, puer Saachen rausgeholl, wou ech de Laptop dunn am Grapp haat, an nitt am Rucksaak wäeren se zefridden. Och den Trépied huet dierfen no léiw froen mat als Handgepäck. D‘Iwwergewiicht huet natierlech kascht, an zwäer 50 Euro. Merci Lufthansa. De Clou: fir 50 Euro hätt ech och dierfen eng zweet Valiss mathuelen, wann ech daat ugefroot hätt. Wann d‘Lufthansa daat géing virdrun soen. Merci Lufthansa. 
Den Saxophon huet mol mussen doheem bleiwen, well aaneschters, wéi um Telefon mat hinne gekläert, hätt en nitt dierfen als Extra Luggage mat ran, mee just als Handgepäck. Am Zäitalter vun der E-Mail ass den Telefon awer anscheinend näischt méi wäert, an sou kennt den Saxophon da réischt an 2 Wochen no. Merci Lufthansa. Soot ech daat eigentlech schon?

Sou, lo kruut ech well méi wéi eng Stonn em, da ginn ech mol an hiere groussen Zeitungsbuttik nach bessen Zäit douttreppelen, bis et dann endlech op Belgrad geet.
Ech verspreechen, an deene näechsten Eintreeg gett et manner Text an méi Biller .
Zum Ofschloss gett et e bessen Musik, an zwäer vum Amy Winehouse. Ech fannen et wichteg, dass d‘Leit hat als begnadet Musikerin an Sängerin an Erennerung haalen an nitt un di traurech Biller vu Belgrad mussen denken. Well sangen, daat konnt hat.